وطن پرستی محتاج به این تظاهرات نیست. از زیر این جامه های عاریه و ننگین , گوشه های دنائت و حرص و ریاکاری به خوبی نمودار است , هرکس بیشتر مدعی چیزی شود کمتر از آن بهره مند است, آنهایی که به سالوس و ریا دم از تقدس می زدند و سنگ دیانت را بیشتر از همه به سینه می کوبیدند آنهایی بودند که شکمشان همیشه بوی زعفران پلو می داد و سینه شان تشنه ی شربت به لیمو بود و بالاخره ریاکاری همان ها عکس العمل فعلی را در موضوع دیانت به وجود آورد.

گفتم تقصیر از ماست, ما بی عرضه هستیم, ما جاهلیم, آنها همیشه اغراض و تسلط طلبی و افتخار دوستی و ریاست خواهی خود را لای لفافه ی وطن پرستی مستور نموده و ما را آلت اجرای مقاصد شخصی خود قرار داده اند و ما گول الفاظ و حقه بازی انها را خورده, کورکورانه اوامر آنها را اطاعت نموده و اگر احیاناْ به اشتباه و فریب خود واقف شدهایم بدون اینکه از فریب هنده مؤاخذه و باز خواستی نماییم در عقب جاروجنجال دیگری دویده و در کنار معرکه ی دیگری قرار گرفته ایم...

بعد چند ماه تأخیر فقط می تونم بگم شرمنده!!!!!!!!!!!!!!!!

نوشته های بالا هم از مرحوم محمد مسعود.